انتقال هنجار ها و ارزش ها ی فرهنگی از نسلی به نسل دیگر را باز تولید فرهنگی گویند . باز تولید فرهنگی به مکانیسم هایی اطلاق می شود که به وسیله آنها تجربه فرهنگی در طول زمان استمرار می یابد . فرایند های تعلیم و تربیت در جوامع امروزی از جمله مکانیسم های اصلی باز تولید فرهنگی اند و تنها از طریق آنچه در دوره های آموزشی رسمی آموخته می شود ، عمل نمی کنند . باز تولید فرهنگی به شیوه های ژرف تر از طریق بر نامه های پنهان ( جنبه های رفتاری که افراد به شیوه های غیر رسمی در مدرسه می آموزند ) صورت می گیرد .

بر طبق نظریه بازتولید فرهنگی بوردیو : خانواده هایی با فرهنگ بالا یا با فرهنگ پائین توانایی ها ، مهارت ها ؛ روش ها و سلیقه هایی را ایجاد می کند که در عرصه آموزش از ارزش بسیاری برخوردار است . در تئوری بوردیو ، کارکرد واقعی مدرسه انتقال دانش آموزان نیست ، بلکه تولید و باز تولید نظام موجود نابرابری های اجتماعی است ، لذا تنها بچه های طبقه بالای جامعه این امکان را دارند که به راحتی بتوانند امتیازات فرهنگیشان را لمس کنند .

بوردیو معتقد است که این امتیازات منحصرا برای بچه های طبقات بالاتر جامعه قابل حصول هستند . وی دلایل مختلفی در این زمینه ارائه می کند . به عنوان مثال ، اولا اعضای این طبقات خودشان مالک مقدار بسیار زیادی از امتیازات فرهنگی هستند ؛ در نتیجه نزدیکی فرزندانشان با این ارزش ها مشکلاتی برای آنان پدید نمی آورد . ثانیا ، انتقال و حصول سرمایه فرهنگی ، همچون سایر امتیازات ؛ نیازمند امتیازات مادی بالایی است که دستیابی به آن ها برای خانواده های طبقات بالا راحت امکان پذیر است .