سرمایه فرهگی مجموعه ای از روابط ، مطبوعات و امتیازات است که فرد برای حفظ کردن یا به دست آوردن یک موقعیت اجتماعی از آن استفاده می کند . به عبارت دیگر ، سرمایه ای فرهنگی است که به طور دائمی در قلمرو امکانات یک قشر ، گروه ، طایفه یا طبقه باشد .

سرمایه فرهنگی را می توان به دو دسته ملموس ( مانند بناها ، مکان ها ، آثار هنری و نظایر آن ها ،) و غیر ملموس ( که در قالب ایده ها ، اعمال و ارزش ها به صورت سرمایه های معنوی در یک گروه مشترک است ) تقسیم بندی کرد .

پی یر بوردیو جامعه شناس فرانسوی سرمایه فرهنگی را به سه دسته تقسیم می کند

۱-  سرمایه بدنی و فردی :

حافظه ، مهارت های تجربی و رفتاری از جمله سرمایه های بندی و فردی محسوب می شوند . از مشخصه های این سرمایه می توان به پیوستگی و درون یافتگی آن اشاره کرد .

۲-  سرمایه عینی فرهنگی :

مجموعه میراث های فرهنگی ، اثار ادبی و شاهکارهای هنری و جز این ها را سرمایه عینی فرهنگی می نامند

۳-  سرمایه نهادی و ضابطه ای :

مدارک تحصیلی ، مدارک حرفه ای و کار از نمونه های سرمایه نهادی یاضابطه ای هستند . مدرک تحصیلی سند تخصص فرهنگی است که به دارنده اش ارزش قراردادی تضمین شده ای ارائه می دهد .